energy market, Finanse, Fuel, Fuel hedging, hedging

Czynniki wpływające na ceny energii

Czynniki wpływające na ceny energiiNa ceny produktów energetycznych wpływa mnóstwo czynników. Jak na większości rynków, podaż i popyt odgrywają ważną rolę w ustalaniu cen. Ceny towarów są na ogół związane z rozwojem gospodarczym. Przy wzroście gospodarek zużywane jest więcej produktów energetycznych, a tym samym wpływa to na podniesienie cen. Na ceny wpływają, także zdarzenia gospodarcze i ekonomiczne w łańcuchach dostaw tych produktów, od producentów i rafinerii do dystrybutorów i konsumentów. Towary energetyczne są szeroko uznawane za strategiczne, a ich produkcja jest skoncentrowana w rękach kilku krajów, w których występuje typ gospodarki wschodzącej. Sytuacja ta powoduje wpływ na niestabilność cen i ryzyko związane z dostawami tych surowców. Jako towary strategiczne są szeroko powiązane z sytuacją na rynkach finansowych i sytuacją podmiotów finansowych, takich jak banki i fundusze hedgingowe. Ceny surowców stały się również podatne na wpływ cen innych aktywów.

Zbadajmy niektóre z tych czynników, używając rynku ropy naftowej jako przykład produktu energetycznego.

Ryzyko geopolityczne

Ceny ropy są szczególnie narażone na wydarzenia, takie jak wojny, konflikty wewnętrzne lub ataki terrorystyczne, zwłaszcza we wrażliwym regionie Bliskiego Wschodu. Na przykład ceny ropy wzrosły w wyniku wojny w Zatoce Perskiej oraz w Iraku od 2003 roku, a także podczas „arabskiej wiosny” w całym szeregu krajów w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie. W takich warunkach, do ceny ropy, na które niewątpliwie mają wpływ czynniki podaży i popytu doliczana jest tzw. „premia strachu.”

System petrodolarowy, a powstanie potęgi Chin

W poście Podstawowe parametry surowców energetycznych omówiono podstawowe parametry zasobów energetycznych i ich wpływu na ceny danego surowca. Teraz postaramy się nakreślić jakie inne czynniki poza jakością danego surowca mogą wpływać na cenę i tym samym dostępność towarów.

Fakt jest, że ponad 60% światowej produkcji ropy transportowana jest drogami morskimi. Ta sytuacja wpływa bezpośrednio na system zabezpieczenia w dostawy ropy, a tym samym kształtuje światową geopolityczną szachownicę. Jak dotąd, Stany Zjednoczone były największą potęgą morską na świecie i tym samym udało się im ochronić głównych producentów ropy i zabezpieczać szlaki morskie, co zasługuje na przywileje systemu petrodolarowego. Jednakże wschodzące potęgi, jak Chiny, zaczęły być także jednym z głównych odbiorców tego surowca. Sytuacja ta doprowadziła do, rozdwojenia głównych szlaków morskich energii i spowodowała powstanie słabości i ograniczeń w systemie petrodolarowym.

Cieśnina Ormuz, cieśnina Malaka, Kanał Sueski, Bab el Mandab, cieśniny Duńskie, Bosfor i w mniejszym stopniu cieśnina Panamska są głównymi przyczółkami olejowymi, reprezentujące najbardziej strategiczne miejsca, które ukształtowały geopolitykę z ostatnich 40 lat. Przyczółkiem najbardziej strategicznym i niespokojnym pozostaje wciąż Ormuz, który został wykorzystane jako karta przetargowa przez Iran do negocjacji z Zachodem, a także naciskiem na sąsiednich wydobywców ropy naftowej. W przypadku Chin, drugiego największego co do wielkości odbiorcy ropy naftowej, sytuacja jest znacznie bardziej skomplikowana, ponieważ aby importować ropę trzeba przejść przez dwa główne przyczółki na morzu Południowochińskim (Rysunku 1).

Rysunek 1. Strategiczne morskie przyczółki transportowe dla rynku ropy naftowej.

chokepoints_p2

Źródło: US Government Accountability Office.

Chiny importują ponad 70% swojej ropy naftowej z Bliskiego Wschodu, a tradycyjna droga morska wiedzie przez Ocean Indyjski, cieśninie Malaka i morze Południowochińskie. Dla tego państwa – bezpieczeństwo morskich szlaków, zwłaszcza tych przechodzących przez cieśninę Malaka i morze Południowochińskie jest sprawą kluczową. Ponadto, przy braku znaczącej obecności marynarki (tak jak ma to miejsce w sytuacji Stanów Zjednoczonych), Chiny nie mogą polegać na bezpieczeństwie importu ropy przechodzącej przez morze Południowochińskie, który jest otoczony przez kraje, obwodu koalicji z USA jak: Filipiny, Japonia i Tajwan. Jako naród, który nie jest sojusznikiem USA – Chiny obawiają się zakłócenia importu ropy naftowej w przypadku wrogości w tym regionie.

W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia zakłóceń, Chiny zrobiły ogromne wysiłki by rozwijać kontakty handlowych ze swoimi sąsiadami z Azji Środkowej, aby uzyskać dostęp do Oceanu Indyjskiego. Wraz z Pakistanu, Chin rozwijają projekt nazwie China-Pakistan Economic Corridor (CPEC) składający się z siecią autostrad, linii kolejowych oraz rurociągów naftowych i gazowych ponad 3000 km biegnącej od portu Gwadar do Kaszgaru w Chinach. CPEC daje Chinom dostęp do Morza Arabskiego nie daleko od Ormuz. Podobnie, Chiny uzyskały dostęp do Zatoki Bengal, która umożliwia transport ropy i gazu z portu Kyaukphyu do Kunming (Prowincja Yunnan). Te dwa projekty mogą znacznie zmienić obraz szachownicy, ponieważ pomagają uniknąć podczas tranzytu na zatłoczonych wodach morza Południowochińskiego nieoczekiwanych działań wojennych. Ponadto, jak wspomniano wcześniej, Chiny również ściśle współpracuje ze swoimi sąsiadami na wschodzie i północy. Podpisały kontrakt z Rosją pozwalający na dostawę ropy i gazu w jenach lub rublach z wykorzystaniem mechanizmów walutowych, aby zminimalizować zależność od dolara amerykańskiego.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s